Claudia Jong

Waarom hebben we allemaal het gevoel dat alles nieuw en fris is, als het nieuwe jaar begint? Ik lees het overal. We doen alsof het nieuwe jaar een leeg schoolschrift is, waarin we opnieuw kunnen beginnen. Het is een duidelijk voorbeeld van een verhaal waar we met z’n allen in willen geloven. Pure fantasie. Een collectieve fantasie die invloed heeft op ons dagelijks leven. Er worden dingen aangepakt die vorig jaar (twee dagen geleden) nog onmogelijk leken, zoals grootscheeps opruimen, boeken wegdoen, administratie opschonen, muren schilderen, bikinilijn ontharen, relaties verbreken, stoppen met roken/drinken/eten/tvkijken/laatnaarbedgaan/uitstellen/liegen/sporten/enzovoort.

Mij hoor je niet klagen. Ik ben vóór fantasie. En ik probeer dapper mee te doen, maar ik heb toch een beetje moeite, merk ik, met de schole-lei-illusie. Ik had niet gedacht dit ooit een keer te zeggen, omdat het één van de dingen was waar ik niet in geloofde, maar ik heb last van een writer’s block. Voor degenen die niet weten wat dat is, een writer’s block betekent dat je geen letter op papier krijgt. En wat blijkt, zo’n block trekt zich niks aan van een nieuw jaar en van wat mensen allemaal wel of niet geloven. Het monstertje is ergens in december op mijn rug gesprongen en vrolijk meegelift naar 2012. Het zit er nog steeds, op m’n rug, en het joelt triomfantelijk in m’n oor: ‘Jahaaa, het lukt niet hè? En weet je waarom, waarom het niet lukt? Het is niet goed, wat je schrijft. Je had het allemaal zo leuk bedacht hè, op je schrijfkamertje, achter je laptopje, met je tien vingertjes en je van trots gloeiende wangetjes, maar laat me je uit de droom helpen: het is niet goed, niiiiiet goed, niiiiiiiiiiiet gggggoed (oed-oed)!’

Ik moet er doorheen, ik weet het. Er is maar één manier: gewoon doen. Zitten. Schrijven, desnoods met het klamme zweet op de bovenlip. Het moet. Ik moet een lange neus maken naar het monstertje. Ik moet dat mormel van mijn rug zien te schudden.

Ik kan me nog goed herinneren wat er gebeurde, vroeger, met zo’n krakend nieuw schoolschrift. Hoezeer je je ook voornam om vanaf dat moment vreselijk netjes te gaan schrijven, opeens had je zonder op te letten de eerste zin geschreven en het waren altijd teleurstellende hanenpoten. Maar daar was je meestal ook weer snel overheen. Het schooljaar was begonnen. En voor je het wist was je op bladzijde twee, of drie.