Claudia Jong

Ik kan het niet laten. Ik ga nóg een aflevering bespreken van de Volkskrantserie ‘Dit ben ik – Portret van een kind in zijn of haar slaapkamer’. Deze is van dinsdag 19 juli en gaat over Erik Jan, elf jaar. Een echte jongen: hij luistert graag naar luistercd’s over ‘een soort oorlog’, hij tekent gebouwen en tanks, en hij speelt met lego. De foto laat ook een echte jongen zien, in een echte jongenskamer: een robuust bed en een bureau met een stoel, en verder geen tierelantijnen. Alleen een soort steenachtige hompen op de vensterbank. Erik Jan zit op een stoel, hij draagt een blauw t-shirt, een spijkerbroek met gaatjes bij de knieën en gympen met gestrikte veters en dubbele knoop. Hij houdt een gitaar vast, de band los om zijn nek, de gitaar leunt op zijn knie. Hij slaat een akkoord aan, zijn vingers keurig recht op de snaren en zijn blik gericht op de camera. Geen stoere blik, een zachte blik, misschien zelfs een beetje bang. Of is het schaapachtig? Dat zegt hij zelf, dat hij schaapachtig kan kijken. Als de juf boos op hem is, dan kijkt hij heel schaapachtig terug en dan wordt ze nog bozer. Maar als je Erik Jan zo ziet, kun je je niet voorstellen dat iemand ooit boos op hem kan worden. Of is dat schijn? Wat zit er achter die schaapachtige jongetjesblik? Een wolf! Dat zit erachter! Want op de vraag ‘Als je een dier was, welk dier zou je dan zijn?’ antwoordt hij: ‘Een wolf. Dat vind ik coole dieren en ze zijn ook echt mooi. Ze leven ‘s nachts. Ik ben ook meer een avondmens.’

Dat vind ik zo lief. Dat een jongen van elf zegt dat hij een avondmens is. Komt dat even slecht uit, als je kind bent… Maar goed, dat kan hij later allemaal royaal inhalen. Ik maak me totaal geen zorgen over Erik Jan. Wolf in schaapskleren.

Zijn antwoord op de laatste vraag is ook heel mooi, en bovendien leerzaam voor velen van ons. De vraag is: Waar word je heel blij van? Erik Jans antwoord: ‘Als ik iets stoms moet doen en als ik dan klaar ben.’

Zo. Zo simpel is het. Om blij te worden moet je gewoon eerst even iets stoms doen. Je moet het alleen wel afmaken, zodat je klaar bent. Anders werkt het niet.

De radslag (op één hand!)

In de Volkskrant van dinsdag 12 juli werd een meisje van 7 geïnterviewd, in de serie ‘Dit ben ik – Portret van een kind in zijn of haar slaapkamer’. Een mooie serie, waarin vragen worden gesteld als ‘geloof je ergens in?’, ‘waar word je boos om?’ en ‘wat is het mooiste verhaal dat je pas hebt gehoord?’.
De kop van het artikel was: De radslag doe ik elke dag. Het meisje, Yamuna, zegt dat ze een hobby heeft: de radslag. Die doet ze elke dag. En als je goed naar de grote kleurenfoto in de krant kijkt, zie je dat voor je. Ik zal Yamuna voor jullie beschrijven. Ze draagt een paars fluwelen jasje, een spijkerrokje en een stevige roze legging. Haar voeten in de open slippers zijn bruin van het buitenspelen. Ze staat stoer, een beetje door een been gezakt en met losse armen, leunend tegen het hoge bed. Ze heeft lang blond haar, niet heel netjes gekamd en zonder speldjes. Want je haar moet natuurlijk lekker meewapperen als je de radslag doet…

De laatste vraag van het interview levert altijd mooie antwoorden van kinderen op: Hoe ziet je leven er over tien jaar uit? Yamuna antwoordt:

‘Anders dan nu. Ik denk dat ik de radslag dan niet zo vaak meer doe. Verder maak ik heel veel huiswerk. Misschien zit ik dan ook vaak aan de telefoon. Ik vind dat niet leuk, maar heel veel mensen doen dat.’

Daar springen de tranen van in je ogen. Het is confrontered. Wat voor leven leiden wij eigenlijk? Hoeveel dingen zijn we gaan laten, tien jaar nadat we 7 werden, twintig jaar nadat we 7 werden? Kinderen zien alles. Ze zien dat je leuke dingen gaat laten als je ouder wordt, en dat je steeds meer vervelende dingen gaat doen, zoals vaak aan de telefoon zitten.

Lieve Yamuna, blijf alsjeblieft elke dag de radslag doen! Ook als je veertig bent, of vijftig, zo lang als je kunt. En je hoeft niet te bellen, als je dat niet wilt. Echt niet.

PS: de foto linksboven komt van een Bieslog uit 2003, van Wim de Bie. Ik hoop dat Wim het goed vindt dat ik de foto hier laat zien, ik vind hem zo mooi. Hij komt uit zo’n flipboekje, waarbij je bewegende beelden ziet als je snel bladert, net als in een film.