Zo’n meisje

Zo’n meisje, dat voor ze het lokaal uitloopt nog even ‘Bedankt voor de les’ zegt…

zou ze weten hoe fijn dat is?

 

Posted in Over mijn stageperikelen | 2 Comments

Schrijven moet blijven!

Ik kwam op facebook een NOS-bericht tegen, gedeeld door Aad Meinderts, directeur van het Letterkundig Museum en het Kinderboekenmuseum, getiteld:
Wie schrijft er nog met een pen?
Het handschrift wordt met uitsterven bedreigd. In Finland wordt het in 2016 op scholen al afgeschaft, en hier in Nederland hebben we steeds meer hippe Ipad-scholen (van het woord alleen al krijg ik jeuk). Ik ben geen muffe sok hoor. Natuurlijk moeten kinderen leren typen en zijn computers hartstikke handig. Maar als ik die berichten lees krijg ik zin om een spandoek te maken, met daarop in grote handgeschreven letters:
Schrijven moet blijven!

Maar waaróm in godsnaam, zullen sommige mensen zeggen. Als iets steeds minder wordt gebruikt kun je het toch beter afschaffen? Huppekee. Scheelt een hoop geld. Rendement, rendement.
Voor die mensen heb ik een paar ijzersterke argumenten.
Of nee, ik niet.
Professor Klinische Neuropsychologie Erik Scherder heeft er een paar. Zie Nieuwsuur.
Laf hè?
Mja, ik ben een beetje verdedigingsmoe.
Rendementsdenkers laten buitenrendementse argumenten van zich afglijden, als botervette eendjes. Dan kan men opeens niet meer outside the box denken en moet je bijvoorbeeld gaan aantonen dat kunst economisch nut heeft. Ik noem maar wat. Doodvermoeiend. En nog gevaarlijk ook, omdat je zo’n discussie nooit kunt winnen. Sommige dingen zijn niet in geld uit te drukken. Gelukkig.
Maar ga dat maar eens uitleggen.

Ik dwaal af. Waar is mijn spandoek?! O ja, hier:

Schrijven moet blijven!

Alleen al omdat elk handschrift anders is, en bijzonder. Niks leuker (daardoor) dan proefwerken van kinderen nakijken, heb ik ontdekt als stagiaire. Je ziet in één klap 30 verschillende handschriften. Wist je trouwens dat het best moeilijk is om netjes op een schoolbord te schrijven, met krijt of stift? Maar ook dat schijn je te kunnen leren, ik krijg binnenkort een lesje ‘bordschrijven’ van mijn vakcoach.

En bijvoorbeeld hierom: stel, de elektriciteit valt uit, je zit opgesloten en kunt alleen een handgeschreven briefje onder de deur door schuiven.

Gelukkig zie je aan het eind van de Nieuwsuur-reportage nog kinderen met krijt op een mini-bordje schrijven. Natte spons ernaast.
Stel je voor dat iedereen in plaats van een beeldscherm altijd zo’n krijtbordje bij zich zou hebben… Dat er in treinen, cafés en restaurants overal krijtborden zouden hangen en liggen. Of blokken papier, potloden, inktpotten en heel mooie pennen…
Wil iemand alsjeblieft zo’n café beginnen?
Een beetje snel graag, voor het te laat is.

 

Posted in Over mijn stageperikelen, Persoonlijke berichten | Leave a comment

Boekenweekgekte

Boekenweekgeschenk 2015

Vandaag is de Boekenweek begonnen, dat kan u niet ontgaan zijn.
Het is de 80ste, met als motto: Te gek voor woorden.
Als u hier klikt vindt u alle info.

De meeste mensen weten wel dat je tijdens de Boekenweek bij besteding van tenminste 12,50 het Boekenweekgeschenk krijgt (dit jaar geschreven door Dimitri Verhulst), en dat je daarmee een dag gratis met de trein mag reizen.
Maar er is iets dat niet iedereen weet, en daarom zeg ik het hier nog maar even. Je mag namelijk ook een kinderboek kopen. Zolang het maar Nederlandstalig is (in het Nederlands vertáálde boeken mogen bijvoorbeeld ook).
Nou ja, mogen, mogen… ik moet me een beetje indekken, maar ik weet het bijna zeker.
Als u twijfelt, vraag het dan even aan uw boekhandelaar.

U voelt de bui al hangen… als het mág, dan kunt u tijdens deze Boekenweek dus ook mijn boeken kopen. Kijk maar bij ‘Kinderboeken’ (niet alleen voor kinderen, dat u het weet), en bij ‘Recensies’. Ze zijn bij elke boekwinkel te bestellen. Sla royaal in, voor jarige neefjes en nichtjes, voor uw eigen bloedjes van (klein)kinderen, voor onvoorziene gelegenheden, of voor uzelf.
Bestel liever niet bij zo’n online-megashop, maar kies een leuke, mooie boekwinkel. Zo’n winkel waar een belletje klinkt als je naar binnen gaat en waar het naar boeken, speculaas of sigarenrook ruikt, met ronddwarrelend stof, hoge houten boekenkasten, ladders, een lachende kat op een kachel en een inspirerende of intimiderende boekverkoper, maakt niet uit wat, zolang je het maar kunt aanraken.

Vergeet niet uw boekhandelaar te bedanken voor het cadeautje…
En doe hem of haar de groeten van mij.

Ik wens iedereen een mooie Boekenweek!

 

Posted in Nieuws | Tagged | Leave a comment

Storm en gala

Vandaag moest ik een uurtje ‘oppassen’ bij een havo-5-klas, wat ik stiekem doodeng vond. Mijn eerste keer voor een bovenbouwgroep, en dan ook nog op vrijdag het vijfde uur…
Het viel mee. Ze waren maar met z’n veertienen en het waren schatjes. Ze lieten zich door mij -wildvreemde stagiaire- aan het werk zetten, en hebben toch veertig minuten geconcentreerd op een examentraining Duits geploeterd, terwijl ze vanavond een galafeest hebben en eigenlijk alleen konden denken aan jurken, smokings, schoenen, nagellak en hoe-het-drankverbod-te-omzeilen. En buiten stormde het, de deuren en ramen klapperden. Kortom, best knap.
Na die veertig minuten was het op. Ik probeerde de boel weer aan te zwengelen met ‘kom op jongens, nog tien minuutjes werken’, maar dat lukte niet meer. Dat snapte ik wel. Havoschatjes.
Storm en gala.
Hopelijk krijgen ze een mooie avond.

 

Posted in Over mijn stageperikelen | Leave a comment

Onverklaarbaar (lief) ongeduld

Vanochtend, ik zit achterin de klas te observeren, draait een meisje zich om en vraagt of ik ook docent word.
‘Ja,’ zeg ik, ‘dat duurt nog een tijdje, maar als het goed is wel.’
‘Komt u dan hier werken, op deze school?’
Ik leg uit dat er op dit moment geen vacature is, maar dat ik dat graag zou willen. Wie weet, in de toekomst, als er een docent Frans met pensioen gaat.
Zegt ze: ‘Oh leuk, dan krijg ik misschien les van u als ik in de vijfde of de zesde zit?’
‘Nou, voorlopig mag ik alleen lesgeven in de onderbouw.’
‘Jammer,’ zegt ze.

Geen idee waar dat vandaan komt…
Ik heb in die klas nog nooit lesgegeven.

 

Posted in Over mijn stageperikelen | 1 Comment

Kansloos

Gisteren had ik een mindere les, beduidend minder, het liep voor geen meter. De klas die altijd lief was, was opeens rommelig en rumoerig, kletserig. En ik kwam er niet tussen. Ik hoorde mezelf dingen zeggen als ‘Jongens, laat me nou niet de hele tijd om stilte smeken…’ Dingen die je beter niet kunt zeggen.
Na afloop vroeg mijn vakcoach: ‘Wáár was je stem?!’
Ik ging naar huis met een licht paniekgevoel. Zo van, jaja, tot nu toe heb je geluk gehad, maar daar ga je, vanaf nu gaat het bergafwaarts.

Maar vandaag, mán wat een ochtend. Twee heerlijke lessen. En dat terwijl ik mezelf moest filmen voor een opdracht, toch niet mijn grootste hobby, mezelf filmen (om van het terugkijken nog maar te zwijgen). Ik was de camera in no time vergeten, zo goed liep het. De leerlingen gingen aan het werk, de sfeer was ontspannen, en kleine dingen die een beetje mis dreigden te gaan loste ik op, of ze losten zichzelf op. Aan het einde van de tweede les gaf ik (zoals ik wel vaker doe) twee leerlingen de opdracht om hardop voor de groep een dialoogje te doen, en tot ieders verbazing deden ze dat zónder boek. Ze stelden elkaar vragen en gaven antwoord, ze improviseerden zelfs, en het klonk nog Frans ook! Ik kreeg er kippenvel van. Dat is dus het mooie van lesgeven, dit soort verrassingen… ik begin het door te krijgen.

Geen idee waarom het gisteren totaal niet liep en vandaag opeens weer wel. Mijn vakcoach snapte het ook niet helemaal. Maar hij vatte het onbegrijpelijke en het onderwijs mooi samen, glimlachend en schouderophalend: ‘Soms ben je gewoon kansloos.’

 

Posted in Over mijn stageperikelen | 1 Comment

Gentle reminder

Ik vertelde vandaag tijdens een schoolbezoek dat ik studeer om lerares Frans te worden.

Zegt een meisje: ‘Maar je bent toch al schrijfster?’

 

Posted in Persoonlijke berichten | Leave a comment

Hoera voor de Kinderboekenweek!

Kinderboekenweekgeschenk, dit jaar geschreven door Harm de Jonge.

Kinderboekenweekgeschenk, dit jaar geschreven door Harm de Jonge.

Wat is het toch fijn om in een land te wonen met een Kinderboekenweek. Dat is een feestje waard. En dit jaar viert de Kinderboekenweek haar 60ste verjaardag, dubbel feest.

Het is traditie aan het worden, elk jaar maak ik een berichtje over de Kinderboekenweek, omdat ik het mooi en belangrijk vind, en omdat ik niet zeker weet of iedereen wel op de hoogte is van het bestaan van die week (van 12 dagen). In de media is er weinig aandacht voor, en dat is eigenlijk gek. Wel oorlog en ellende, economie en politiek, maar niet onze mooie en belangrijke Kinderboekenweek. Bij het tv-programma De Wereld Draait Door werd gisteravond een nieuw boekverkoperspanel geïntroduceerd, voor de rubriek ‘Boek van de Maand’. Hartstikke goed, zo’n nieuw panel, met een leuke boekverkoper uit Antwerpen. Ik ben blij dat de rubriek doorgaat, bravo DWDD! Maarrr… geen wóórd gisteren over het begin van de Kinderboekenweek. Dat was toch een kleine moeite geweest. Als boekverkoper had ik die kans niet laten lopen.

Maar goed, daarom doe ik (lezer, kinderboekenschrijver en ex-boekverkoper) hier mijn eigen jaarlijkse Kinderboekenweekrubriekje, en roep ik uit volle borst:

Hoera voor de Kinderboekenweek!

Lees hier alle info.

Vergeet niet een mooi boek te kopen, om cadeau te geven aan een kind. Of aan jezelf.

Tips nodig? Op Jaapleest en Kinderboekenpraatjes vind je recensies van kinderboeken voor verschillende leeftijdsgroepen.

 

Posted in Nieuws, Over boeken | Tagged , , , | Leave a comment

Droste-effect

DrosteIk ben er weer. Terug van een lange boswandeling, lees: vakantie (zie vorig blog).

Hopelijk heeft u een mooie zomer gehad en bent u klaar voor de herfst. Die schijnt al voor de deur te staan, trappelend in zijn rubber laarsjes, met zijn zuidwester.

Morgen ga ik naar school. Ik ging al naar school, maar nu ga ik -binnen die school- opnieuw naar school. Het zogenaamde Droste-effect. Ik ga leren hoe je moet (of kunt, of zou moeten) lesgeven. Met andere woorden: stagelopen op een middelbare school. Vandaag hadden de leerlingen hun eerste dag na de vakantie, en ik was er ook. Het krioelde van de kinderen (sommige verrassend klein) met dozen of stapels boeken (allemaal groot en zwaar). Ik had verwacht dat het beangstigend zou zijn, vraag me niet waarom. Maar dat viel mee.

Er liepen weinig alternatievelingen door de gangen. Ik zag één meisje met zwarte kleren die in de verte deden denken aan new wave en punk. Voor zover ik op kleren heb gelet. Eigenlijk heb ik daar niet echt op gelet… maar door een gesprek over kleren werd ik teruggeworpen naar mijn eerste middelbareschooldag. Lang, lang geleden, toen ik met panterbroek en getoupeerd haar de kantine binnenliep. En dat klinkt stoerder dan het was.

Vorige week, in een les over lesgeven, moesten we antwoorden op de vraag of we een leuke middelbareschooltijd hadden gehad. Ik stak mijn hand niet op, de niet-opstekers waren in de minderheid. Mijn school was best leuk, maar de puberteit niet. Geen leuke tijd. En tegelijk de meest intense.

Morgen vroeg op. Om 8 uur begint de eerste les, en ik mag al eerder naar binnen omdat ik nu aan de andere kant sta. Ik zal brugklassers zien binnenkomen, die hun allereerste les gaan krijgen op hun middelbare school. Gelukkig heb ik geen tijd om daar sentimenteel over te gaan zitten doen, ik moet vanaf de eerste minuut keihard observeren. Hoe begin je een les? Goede vraag.

Met vlinders in je buik.

 

Posted in Over mijn stageperikelen, Persoonlijke berichten | 1 Comment

Vrede

Anderen vertellen wat ze moeten doen, hoe ze moeten rouwen (of juist niet), hoe geëngageerd ze moeten zijn, zullen we daarmee ophouden?
Of doe ik het nu zelluf ook…

Ik ga even in het bos wandelen.
Vrede.
Voor iedereen.

 

 

Posted in Persoonlijke berichten | Leave a comment