Ik koop nog papieren treinkaartjes. Dat is hopeloos ouderwets, ik weet het. Maar het is ook leuker. Als je meegaat met de tijd en inlogt met je OV chipkaart, mis je dit bijvoorbeeld:
Gisteren ontmoette ik iemand die zichzelf beschreef als feeëriek. Ze zei: ‘Ik heb een feeëriek uiterlijk.’ En dat klopte helemaal. Ze was lang en dun, had lange dunne vingers, een bleke huid en rossig haar, lang en gekruld. Ze was een beetje dromerig. En toch ook weer niet, want ze wist heel goed hoe ze eruit zag. Het was niet irritant of raar dat ze zichzelf ‘feeëriek’ noemde… ik vond het mooi en zelfbewust. Ze wist goed van zichzelf hoe ze eruit ziet, hoe ze op anderen overkomt. En haar uiterlijk leek vrij aardig te kloppen met hoe ze zich voelde, vanbinnen. Feeëriek.
Later op de dag zei iemand die me heel dierbaar is: ‘Ik zie er anders uit dan ik me vanbinnen voel. Als ik per ongeluk in de spiegel kijk, schrik ik me rot.’
Weet ik hoe ik eruit zie? Zien anderen wat ik zie? Zie ik eruit zoals ik me voel?
Volgens mij klopt dat laatste bij mij wel ongeveer. Hoewel ik moet bekennen dat ik de laatste tijd ook weleens schrik als ik in de spiegel kijk. Dat komt vooral doordat mijn hoofd ouder wordt… en mijn gedachten lopen kennelijk achter. Ik vind het moeilijk om mezelf -mijn uiterlijke verschijning- in één woord te beschrijven. Dat hoeft ook niet. Maar het is interessant.
Hoe zit het bij u? Kent u zichzelf? Hoe zou u uw uiterlijk beschrijven…
Ik heb zojuist een stukje geschreven over één van mijn lievelingsboeken. Niet op dit blog, maar ergens anders. Misschien weet u niet dat ik met één been in deze wereld sta, en met het andere in die andere: de wereld van de kinderen. En leuk dat het daar is! Hier gaat het steeds over serieuze dingen, zoals het moeizaam verbouwen van huizen waarover grotemensenhypotheek moet worden betaald. Maar in die andere wereld bestaan die dingen niet. Daarom wijs ik u nu de weg naar het luik. Het luik naar de andere wereld. Wees welkom! []
We zijn druk bezig met de badkamer. Vandaag aan twee kanten een reepje van de hagelnieuwe en nogal dure douchebak afgezaagd. Dat was even spannend, maar het is goed gegaan. Hij is niet gescheurd of gebroken en hij past precies! Het wordt zo mooi… ik wist niet dat het kon, verliefd worden op een douchebak, maar het bestaat.
Terwijl we bezig zijn, ontdekken we steeds nieuwe problemen, ik bedoel uitdagingen. Hoe goed je ook over alles nadenkt, je ziet altijd kleine dingen over het hoofd. Zo zagen we nu opeens dat de (toekomstige) kast in de badkamer misschien heel raar gaat aansluiten op het plafond. En dat er een pvc-buis is, die bij nader inzien toch behoorlijk in de weg zit… en ga zo’n buis maar eens camoufleren. Hoofdbrekers zijn het. Ze zorgen voor een hoop gekibbel. Overleggen loopt vaak uit op kibbelen, omdat we elkaars taal niet begrijpen en als opperhoofden van twee rivaliserende indianenstammen tegenover elkaar staan.
Hij: ‘Kijk, als we het nou zo doen, die buis loopt met een knik van hier naar daar, en dan naar boven… dat is mooi symetrisch.’
Ik: ‘Ik snap er niks van… die buis loopt dan toch nog steeds van de kast naar het plafond? Wat bedoel je nou?!’
Als het onbegrip een climax bereikt en de onderhandelingen dreigen vast te lopen, wordt er met verhitte koppen pen en papier bij gehaald, in de hoop dat we elkaars geniale ideeën wel begrijpen als ze worden getekend. Vaak lukt dat ook nog, godzijdank (leve de schetsjes!) En zo strijden we een prachtige badkamer bij elkaar.
Ondertussen ligt het schrijven nagenoeg stil. Toevallig kreeg ik vandaag twee leuke berichten over Wolfje. Een tweet van een collega-schrijfster, die zei dat haar dochter het verhaal heel bijzonder vond en er op school een boekbespreking over gaat doen. En een mail van Gijs, de zoon van één van mijn beste vriendinnen van vroeger, die ik al heel lang niet meer heb gezien. Hij mailde dat hij Wolfje had gelezen en dat hij het heel leuk vond, en de hele klas vond het een leuk boek, want zijn juf las het voor op school ‘en schrijf je nog meer boeken? van gijs en oja ik ben negen jaar’
Ja, lieve Gijs, ik schrijf nog meer boeken. Ik moet alleen even de rust en de ruimte vinden om ze te schrijven. En ik ben nu even heel verliefd…
Vriendin J. vroeg gisteren: ‘Ja, maar hoe gaat het met jou, los van het klussen?’ Ik antwoordde: ‘Er is even niks anders, los van het klussen.’
Dat is niet helemaal waar, er gebeuren heus wel andere dingen, maar alles staat op dit moment toch in het teken van klussen. Zelfs ziek zijn.
Een week geleden kreeg ik bronchitis en moest een paar dagen evacueren naar m’n moeder. Je kunt niet ziek in bed liggen, terwijl het hele huis op z’n kop staat. Er liepen mannen in huis, die met klonten onder hun schoenen overal doorheen klosten. Tijdens echte verbouw-klussen bestaan er geen deuren of privéruimtes, zeker niet in een huis met één etage. Normaal kan ik er wel tegen. Normaal kan ik doen alsof ik er tegen kan. Maar als je ziek bent kun je niet doen alsof. En dus moest ik een paar dagen weg, tot het ergste voorbij was.
Ik vond het vreselijk om niet te kunnen meedoen met breken en slopen. 
Klussen is niet altijd even leuk, maar ik heb ontdekt dat ik erg hou van slopen en sjouwen met puinzakken. Het is bevrijdend. Een grote container voor de deur, met een breekijzer alles losbreken wat vastzit en de brokstukken het huis uit dragen. Zak voor zak. Je mag me er ‘s nachts voor wakker maken. Het heeft één nadeel: bouwstof. Dat is van de stoffen de allerergste. Het kruipt onder dichte deuren door en bedekt alles met een dun grijs poederfilmpje. Je kunt er niks tegen beginnen. Bouwstof wint altijd. Het is de koning der stofsoorten. Het enige dat helpt is natte doeken. En opnieuw natte doeken. Net zolang tot de koning zich overgeeft. Hij blaast nog een laatste wolkje in je gezicht en sterft, grijnzend, in het harnas.
Breken en opnieuw beginnen. Buiten een container vol puin. Binnen een vers gestucte muur. Grijs. Nat nog. Leeg, als een leeg vel papier.
Mijn moeder vroeg of ik het opnieuw zou doen, verbouwen, als ik van tevoren had geweten wat het inhield. Het antwoord is ja. We leven nu al bijna twee jaar in een bouwplaats. Tussen oud en nieuw in. Het onaffe is verslavend. Misschien ga ik het nog missen.
We zijn nog steeds bezig met verbouwen. In het weekend hebben we de hal geschilderd, dat is fijn werk, dit keer gelukkig wel. Maar naar volgende week leven we toe met een zekere huiver. Dan beginnen we aan de Klus-der-Klussen: de badkamer. Eigenlijk is het vooral Klus-der-Klussen vanwege de druk die erop staat, we zullen namelijk een tijd zonder douche moeten leven. Daar zien we enorm tegenop. Klussen en niet-kunnen-douchen is geen gelukkige combinatie. Zeker niet, als je daarbij ook nog moet werken. U begrijpt wat ik bedoel…
Vroeger wist men niet beter. Mijn ouders gingen in een zinken teil, om de beurt, met broertjes en zusjes. En dat slechts één keer per week. We zijn tegenwoordig vreselijk verwend. Er zijn douchecabines te huur, voor degenen die echt niet zonder kunnen. Maar ik wil dat niet. Ik wil het proberen. Het is tijdelijk. Als ze het vroeger konden, dan moet het ons ook lukken. Hoe moeilijk kan het zijn? Ik ga washanden kopen, lekker ouderwets. En dan gaan we gewoon klooien bij de wasbak in de keuken. We halen, zoals dat zo mooi heet, een natte lap door de oksels. Ik oefen nu soms al met een dag niet douchen. Gaat best. Goed te doen. Ik heb nog geen opmerkingen gekregen over eventuele overlast. Niemand ziet het aan je. En na een dagje zonder douche ruik je eigenlijk best lekker. Naar mens. Probeer maar.
Maar een week, of twee weken, dat is andere koek. De douche moet zo snel mogelijk af. En tegelijk moet hij goed in elkaar zitten, we mogen ons niet overhaasten. Hij mag niet lekken natuurlijk, om maar wat te noemen. En hij moet mooi worden. We hebben de nieuwe douchebak al binnen en die is ongelofelijk… ik heb zelden zoiets moois gezien. Ik verheug me er nu al op. En ondertussen geniet ik dubbel van het douchen, ook al is het in een halve bouwval. Ik zal even een fotootje maken, dan krijgt u een idee. Dit is vóór. Na komt misschien later…
Daar staan ze, voor mijn deur: Billy, Zuignap en Tjonkel. Ze komen me halen en het komt verdomd slecht uit, maar dat laat ik niet merken. Ik grijns, steek onhandig m’n hand op en zeg ‘ik kom eraan, pak effe m’n spullen’. Ze blijven voor de deur staan wachten. O god, als de buren ze maar niet zien, denk ik, terwijl ik de trap op ren. Ik gooi wat kleren en boeken in een sporttas, trek een oude broek en een dikke trui aan, en storm met vier treden tegelijk de trap weer af.
‘Waar bleef je nou,’ vraagt Zuignap rasperig.
‘Ik ben er toch,’ zeg ik, zo nonchalant mogelijk.
‘Jaja, dat zal wel,’ roept Billy, net iets te hard voor onze straat. ‘Ik geloof d’r niks van. Vanalles beloven, maar als puntje bij paaltje komt, dan, dan…’
Ik spreid m’n armen en steek m’n kin in de lucht, twee keer kort achter elkaar, zoals je Italianen wel ziet doen in films.
‘Ja, wat nou Billy, wàt nou…’ zeg ik.
Ik duw de mannen opzij en loop naar de auto.
‘Is dit hem?’
Ze knikken allerdrie tegelijk. Ze zien eruit als idioten, maar dat zijn ze niet, dat weet ik. Ze zijn slim en geslepen, als glas. Ik moet nog maar zien hoe ik het er vanaf breng.
Met opgetrokken knieën zit ik op de achterbank van de Ford Capri. We zijn al uren onderweg, de radio en de verwarming staan aan en de stemming is opperbest. Tjonkel heeft een halve zak drop achter z’n kiezen en laat voortdurend scheten. De stank is niet te harden.
‘Mag het raam een stukje open,’ vraag ik, terwijl ik probeer zo min mogelijk in te ademen.
‘Nee,’ roept Billy vanachter het stuur. ‘Wen d’r maar an. Buiten ruikt het net zo.’
Zuignap grinnikt, naast me.
‘Valt niet mee hè… nog een dropje Tjonkel?’
Ik tel tot honderd en dan rijdt de Ford een oprit op. Het is donker en mistig, ik kan niet goed zien waar we zijn. Bij de deur houdt Billy me tegen.
‘Geen grapjes, makker. Geef je mobiel maar hier.’
Ik weiger.
Tjonkel slaat me tegen de grond.
Billy pakt m’n tas.
Zuignap gooit me over z’n schouder en draagt me naar binnen.
Ik doe mijn ogen dicht en waan me een kleine jongen, naar bed gedragen door z’n grote sterke vader.
Als ik wakker word, blijk ik in een leunstoel te zitten, bij een ouderwets eikenhouten bed. Billy, Zuignap en Tjonkel liggen gebroederlijk naast elkaar, met behaarde borstkassen, hun handen netjes boven de dekens.
‘Begin,’ zegt Billy.
‘We zijn er klaar voor,’ zegt Zuignap.
‘Vriend,’ zegt Tjonkel, met glinsterende ogen.
Op mijn schoot ligt een boek, de sprookjes van Grimm. Ik sla het open, schraap m’n keel en begin voor te lezen. Vanuit het bed klinkt tevreden gebrom. Na een tijdje is het stil. Ze slapen. En ik sluip de kamer uit.
Vandaag begint de Boekenweek! Ga allemaal naar een boekhandel en koop een boek, of een paar boeken, dat is leuk en feestelijk. Als je voor ten minste 12,50 aan Nederlandstalige boeken koopt, krijg je het Boekenweekgeschenk cadeau. De meeste bloglezers weten dit waarschijnlijk al, maar ik zeg het toch nog even, voor de zekerheid… en misschien realiseren sommigen zich niet dat je ook een kinderboek kunt kopen. Kijk, nu wordt het interessant. Ik heb een leuke beeldsom voor u, scroll naar beneden:
Met andere woorden: als je Wolfje koopt, krijg je het Boekenweekgeschenk er gratis bij, en met dat boekje (dat erg het lezen waard schijnt te zijn!) kun je op zondag 18 maart gratis reizen met de trein. Tel uit uw winst. Aan het einde van de rit heeft u Wolfje eigenlijk gratis en voor niets gekocht.
Mocht u nog steeds twijfelen over deze aankoop, bijvoorbeeld omdat Wolfje een kinderboek is, dan nog dit: ik heb van verschillende volwassenen gehoord dat ze het met veel plezier hebben gelezen. Als u het heel voorzichtig leest, zonder vette vingers en zonder vouwen, kunt u het daarna mooi inpakken en cadeau geven aan een kind. Dan heeft u er óók nog een gratis cadeau bij! ;-)
Toen ik vandaag onder de douche stond, keek ik naar mijn benen (van bovenaf) en dacht opeens: die benen zijn ooit kinderbenen geweest. Ik probeerde in mijn benen kinderbenen te zien. Dat lukte eigenlijk niet zo goed. En dat maakte me een beetje verdrietig…