Mijn nieuwe heldin

Alice Paul

Vannacht viel ik toevallig in een tv-film uit 2004, Iron jawed angels, over de strijd van de Amerikaanse Suffragettes voor het vrouwenkiesrecht. Ik bleef hangen… het onderwerp interesseert me (‘uiteraard’ wilde ik schrijven, maar het zou je nog verbazen hoeveel vrouwen er hun schouders over ophalen) en actrice Hilary Swank is heel mooi en speelde de rol overtuigend. Welke rol? Die van Alice Paul.

Ooit van Alice Paul gehoord? Ik niet. Tot vannacht. Wellicht is er iets misgegaan tijdens mijn opvoeding of scholing, maar ik ben niet de enige, als ik de reacties op twitter mag geloven.

 

Alice Paul was één van de vrouwen die vonden dat de strijd feller moest worden gestreden, en die niet eindeloos wilden wachten op een langzame politiek-democratische totstandkoming van het vrouwenkiesrecht, met het risico dat er helemaal niks zou gebeuren. Paul, geïnspireerd door de radicale Suffragettes in Engeland, werd het boegbeeld voor de radicale strijd voor het vrouwenkiesrecht in Amerika. In 1916 richtte ze de  National Women’s Party op, en begon met het organiseren van felle protestacties en het bestoken van de media.

Eén van de acties bestond eruit dat vrouwen continu voor het Witte Huis postten met spandoeken, met daarop onder meer uitspraken van politici over ‘vrijheid’ en ‘democratie’ die overduidelijk niet golden voor vrouwen. Op een dag werden de vrouwen gearresteerd wegens ‘verkeersbelemmering’, en omdat ze weigerden de boete te betalen, moesten ze naar de gevangenis. De vrouwen werden geslagen en behandeld als criminelen, terwijl ze in feite geen enkele wet hadden overtreden. Alice Paul begon in de gevangenis een hongerstaking, maar werd gedwongen gevoed, via een buis in haar mond. Uiteindelijk werden deze gruwelijke praktijken bekend bij de media en werden de vrouwen vrijgelaten.

 

In 1920 kregen Amerikaanse vrouwen eindelijk kiesrecht, mede (of vooral) door toedoen van Alice Paul en de vrouwen die haar steunden.

1920    !!!

Nadat de film was afgelopen was dat het eerste wat ik dacht: het is allemaal zo kort geleden! En het tweede wat ik dacht was: waarom wist ik niks van deze felle strijd in Amerika, waarom heb ik nog nooit gehoord van Alice Paul? Ik ben best feministisch opgevoed, en ik weet ook wel dat het vrouwenkiesrecht er niet zomaar is gekomen, maar kennelijk heb ik nog veel gemist.

Ik ben onder de indruk van de film, ik wil hem nog een keer helemaal zien (en als ik u was -man of vrouw- zou ik hem ook kijken!) Ik ga meer lezen over de geschiedenis van het vrouwenkiesrecht en de strijd van Suffragettes in verschillende landen, om de gaten in mijn opvoeding te dichten. Niks kwaads over jou, mama, je hebt het prima gedaan. ;-)

Het verhaal dat ik hierboven vertel over Alice Paul is nogal kort, dat doet haar geen recht. Op wikipedia staat meer info –hier– en ik vond nog een filmpje over haar.

Natuurlijk hebben wij Aletta Jacobs. Maar Alice Paul is mijn nieuwe heldin!

 

This entry was posted in Over feminisme, Persoonlijke berichten. Bookmark the permalink.

One Response to Mijn nieuwe heldin

  1. rt says:

    Zelfs in Mary Poppens zit de strijd om het vrouwenkiesrecht……misschien een nieuwe heldin…..er zijn zoveel strijdbare vrouwen geweest en NOG STEEDS!!!Raar ook dat het steeds weer nodig blijkt. Kijk op de stranden…..geen vrouw ligt meer topless…we hebben ons weer braaf in het badpak gehesen.Alleen op het naturistenstrand mogen we voorzichtig een btje onszelf zijn en dat is dan ook weer meteen tegen het onsmakelijke aan omdat we zoveel bloot (tieten!!) niet meer gewend zijn.
    Dit is voor mij geen modeverschijnsel , maar politiek in het klein…terug in het keurslijf.
    Dat heeft weer te maken met invloeden van buitenaf, maar het is er toch maar mooi ingeslopen.
    Het kleine verschil heeft nog steeds grote gevolgen….helaas en kut!
    Ik blijf trots op met mijn eigen stoere dochters die het zo goed doen en hun vrouwtje staan in de maatschappij . xrt

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *