Kansloos

Gisteren had ik een mindere les, beduidend minder, het liep voor geen meter. De klas die altijd lief was, was opeens rommelig en rumoerig, kletserig. En ik kwam er niet tussen. Ik hoorde mezelf dingen zeggen als ‘Jongens, laat me nou niet de hele tijd om stilte smeken…’ Dingen die je beter niet kunt zeggen.
Na afloop vroeg mijn vakcoach: ‘Wáár was je stem?!’
Ik ging naar huis met een licht paniekgevoel. Zo van, jaja, tot nu toe heb je geluk gehad, maar daar ga je, vanaf nu gaat het bergafwaarts.

Maar vandaag, mán wat een ochtend. Twee heerlijke lessen. En dat terwijl ik mezelf moest filmen voor een opdracht, toch niet mijn grootste hobby, mezelf filmen (om van het terugkijken nog maar te zwijgen). Ik was de camera in no time vergeten, zo goed liep het. De leerlingen gingen aan het werk, de sfeer was ontspannen, en kleine dingen die een beetje mis dreigden te gaan loste ik op, of ze losten zichzelf op. Aan het einde van de tweede les gaf ik (zoals ik wel vaker doe) twee leerlingen de opdracht om hardop voor de groep een dialoogje te doen, en tot ieders verbazing deden ze dat zónder boek. Ze stelden elkaar vragen en gaven antwoord, ze improviseerden zelfs, en het klonk nog Frans ook! Ik kreeg er kippenvel van. Dat is dus het mooie van lesgeven, dit soort verrassingen… ik begin het door te krijgen.

Geen idee waarom het gisteren totaal niet liep en vandaag opeens weer wel. Mijn vakcoach snapte het ook niet helemaal. Maar hij vatte het onbegrijpelijke en het onderwijs mooi samen, glimlachend en schouderophalend: ‘Soms ben je gewoon kansloos.’

 

This entry was posted in Over onderwijs en lesgeven. Bookmark the permalink.

One Response to Kansloos

  1. Monique says:

    Bravo! Doorbijten.

    De beste remedie is, de fout niet op jezelf te betrekken.
    Gewoon accepteren dat je soms inderdaad gewoon “kansloos” bent.
    Zodra je dat kan…wauw. Dan ben je mindful bezig.

    Thuis zie ik dit ook. Soms loopt een gezin ook totaal niet.
    Vraag me niet waarom. Hormonen? Slecht cijfer op school? Door vriendin in de steek gelaten? Kortom, iedereen zit in de klas met een rugzak vol gevoelens en daar moet je dan als leraar het beste van zien te maken.
    En als je de kids enigzins begint te begrijpen…dan volgen de ouders. En dat is weer een extra uitdaging ;) Succes Claud! Ben trots op je! Xxxx je zusje

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *